Menu
Lokalizacja: Strona główna >> Wojciech Bogusławski
Wojciech Bogusławski
Wojciech Bogusławski
Wojciech Bogusławski to twórca Teatru Narodowego w Warszawie, utalentowany aktor oraz autor wielu sztuk teatralnych. Urodził się niedaleko Poznania w rodzinie szlacheckiej, nauki pobierał w szkole pijarskiej w Piotrkowie, następnie w Szkołach Nowodworskich w Krakowie. Przebywał na dworze biskupa krakowskiego, służył w gwardii narodowej. W 1778 r. rozpoczął karierę aktorska — zdaniem jemu współczesnych był wybitnym aktorem. W tym okresie rozpoczął prace pisarza, tłumacza i twórcy repertuaru dla sceny narodowej. Dyrektorem Teatru Narodowego w Warszawie został w 1783 r. Stanowisko to piastował przez trzydzieści lat w latach: 1783-85, 1790-94 i 1799-1814. Był również dyrektorem teatru we Lwowie i w Wilnie. W1811 r. założył pierwszą na ziemiach polskich szkołę dramatyczną. Był bardzo zaangażowany w życie Teatru Narodowego — na użytek jego sceny napisał bądź przetłumaczył (często wprowadzając poprawki) ponad osiemdziesiąt sztuk teatralnych. Dzięki swej działalności i zaangażowaniu w tworzenie i rozwijanie teatru zyskał przydomek „ojca teatru polskiego". Organizował konkursy dramatyczne, jeździ], z zespołem po kraju, upowszechniając sztukę teatralną. W 1814 r. Bogusławski porzucił stanowisko dyrektora Teatru Narodowego. Z samym teatrem jednak nie rozstał się — występował, pisał sztuki oraz stworzył projekt mający zapewnić Teatrowi Narodowemu byt materialny na długie lata. Z jego inicjatywy powstała Komisja Teatralna, która opracowała Ustawy Teatru Narodowego. Dzięki niemu rozpoczęto w 1825 r. budowę nowego gmachu teatru na placu Teatralnym w Warszawie.
Bogusławski żył i tworzył w okresie gwałtownych przemian politycznych w Polsce i Europie: konfederacja barska, trzy rozbiory Polski, uchwalenie Konstytucji 3 maja, insurekcja kościuszkowska to wydarzenia, których echa znalazły odzwierciedlenie w sztukach dyrektora Teatru Narodowego. Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale to opera komiczna Bogusławskiego, która przyniosła mu największą popularność. Zbudowana jest z dwóch aktów, zachowuje trzy jedności: miejsca, czasu i akcji. Po raz pierwszy wystawiona została w przeddzień insurekcji kościuszkowskiej — l marca 1794 r., a jej zadaniem było wzbudzenie sympatii do chłopów, którzy stali się głównymi uczestnikami powstania. Po raz pierwszy w literaturze chłopi zostali przedstawieni jako myśląca i potrafiąca działać grupa społeczna. W utworze nie występują przedstawiciele innych stanów, społecznie wyższych od chłopów. Utwór propaguje ideę równości stanów. Wplecione w treść śpiewki pełne są aluzji politycznych, wzywają do walki o wolność. Opera pokazuje, że służba ojczyźnie oraz wzajemne poszanowanie to najważniejsze obowiązki każdego obywatela. Utwór ma charakter dydaktyczny — uczył i bawił ówczesnych widzów, oddziaływał na ich uczucia, a dzięki nieskomplikowanej budowie i klarownej wymowie trafiał do szerokiej widowni. Cud mniemany... odegrał ważną rolę w naszej kulturze, towarzyszył narodowi w trudnych momentach historii. Jako pierwsza popularna sztuka narodowa mówi o Polakach prostym językiem, zawiera elementy kultury ludowej. Wymowę utworu wzmacnia stylizacja wypowiedzi — bohaterowie Bogusławskiego posługują się niby to gwarą, zrozumiałą przez wszystkich. Wartość literacka utworów Bogusławskiego jest sprawą drugorzędną. Swoją działalność teatralną Bogusławski opisał w Dziejach Teatru Narodowego. Jest to niezwykle cenne dzieło, z którego historycy czerpią informacje na temat historii Teatru Narodowego.
Reklama
| windykacja | biura projektowe poznań | pozycjonowanie poznań |