Lokalizacja: Strona główna >> Wybitni Polscy pisarze >> Zycie Mickiewicza

Zycie Mickiewicza

W 1824 r. Mickiewicz został zesłany w głąb Rosji za działalność w tajnym związku młodzieży. W trakcie tej podróży powstały, wydane w 1826 r., Sonety. Na tom złożyły się Sonety odeskie i Sonety krymskie. Na przykładzie tych pierwszych, obserwować można przemianę bohatera z sentymentalnego kochanka w dojrzałego, znającego realia salonowego życia mężczyznę. Sonety krymskie natomiast stanowią poetycki zapis podróży przez Krym. Ich bohater to typ bajroniczny: doświadczony przez los, podwójnie samotny (pozbawiony ojczyzny i ukochanej), niezrozumiały przez otoczenie podróżnik Utwory z tego cyklu są świadectwem tęsknoty za ojczyzną (Stepy akermańskie), zachwytu nad orientalnym krajobrazem (Czatyrdah, Bakczysaraj), opuszczenia (Burza). W1828 r. Adam Mickiewicz wydał Konrada Wallenroda. Tytułowy bohater, ryzykując prywatne szczęście i utratę honoru, chce uratować ojczyznę. Jest to doskonały przykład realizacji powieści poetyckiej, charakteryzującej się synkretyzmem, inwersją czasową i tajemniczością. Po kiesce powstania listopadowego, poeta udał się do Drezna, gdzie napisał III cześć Dziadów, uważaną za arcydzieło dramatu romantycznego. Charakterystyczne dla gatunku jest połączenie problematyki historyczno-politycznej i metafizycznej, fragmentaryczność i nieciągłość. Dzieło to przynosi przewartościowanie w myśleniu poety o człowieku i narodzie. Wyłożona w nim Mickiewiczowska koncepcja mesjanizmu zakłada, że nie heroizm jednostki, ale ofiara całego narodu da wolność wszystkim ludom. W podobnym duchu napisane zostały Księgi narodu i pielgrzymstwa polskiego. W1834 r. w Paryżu wieszcz wydał największe swoje dzieło epickie — Pana Tadeusza. Licząca dwanaście ksiąg epopeja narodowa przedstawia idylliczną wizje ojczyzny z okresu kampanii rosyjskiej Napoleona. Jak zauważa Ireneusz Opacki, inwokacja i epilog Pana Tadeusza tworzą ramę kompozycyjną. Inwokacja wyprowadza z emigracyjnej, nieprzyjaznej ziemi w świat marzony, wolny od swarów, natomiast epilog stanowi powrót do szarej rzeczywistości paryskiego bruku. Takie elementy jak: regularna budowa, podział na księgi, inwokacja, forma wierszowana, osadzenie akcji na tle przełomowych wydarzeń, wskazują na pokrewieństwo z klasycznym eposem.

Tagi: wybitni, pisarze, poeci

Reklama

windykacja

biura projektowe poznań

pozycjonowanie poznań

borsuk, angielski Katowice, speedball pomorze, logiczne gry, adwokat szczecin, nauka wizażu we Wrocławiu