Lokalizacja: Strona główna >> Tworczość Polaków >> Dzieła Lechonia
Dzieła Lechonia
Kolejny zbiór wierszy Jana Lechonia to Srebrne i czarne. W tomie dominuje nastrój pesymistyczny, uwidacznia się fascynacja poety śmiercią i grzechem. Autor nawiązuje też w zebranych tu utworach do poetyki klasycystycznej i barokowej (paradoks, antyteza). Tom Srebrnej czarne stanowił ostatni zbiór poetycki Lechonia wydany w dwudziestoleciu międzywojennym. Kolejny ukazał się dopiero w 1942 r. w Londynie i nosił tytuł Lutnia po Bekwarku. Wiersze zgromadzone w tomach emigracyjnych (w 1945 r. opublikowano jeszcze Anę z kurantem) nosiły wspólne piętno wspomnień młodości, tęsknoty za ojczyzną i nadziei na powrót do niej. W tomie Marmur i róża, opublikowanym pośmiertnie w Poezjach zebranych, dominuje refleksja nad losem Polaka emigranta, przekonanie o niesprawiedliwości historii. Odwołuje się do dziejów wybitnych osób, wskazuje na dzieła literackie jako inspirację, parafrazuje cytaty, buduje fałszywe biografie literackie — wszystko po to, by wykazać, ze świat Zachodu może przetrwać dzięki kulturze. Dzienniki Jana Lechonia nie uchodzą za arcydzieło gatunku i nie wytrzymują konfrontacji choćby z Dziennikami Witolda Gombrowicza, ale są ważnym świadectwem losu pisarza borykającego się z emigracyjną codziennością, walczącego o przetrwanie, który musi zabiegać o pieniądze, by mieć z czego żyć. Obrazują kruchość polskiego życia intelektualnego w Nowym Jorku, swary i intrygi w wygnańczych środowiskach, bez nadziei na powrót; są też ważne jako świadectwo postawy politycznej i zdecydowanego antykomunizmu Lechonia, co przez całe dziesięciolecia utrudniało powrót wierszy poety do krajowego czytelnika.
Tagi: poeci, Polacy, wybitniReklama
| windykacja | biura projektowe poznań | pozycjonowanie poznań |

